بعد از 12 سال فعالیت تو زمینه آموزشی و فرهنگی تو اکثر فضاهایی که برای این کارا تعریف میشه از سازمان ها و ارگان ها تا مدارس و مساجد و کانون و هیئت تا موسسات و مدارس غیردولتی با گوشت و پوست و خونمون درک کردیم که یه جای کار، عمیق و عجیب می لنگه.

سطح مدارس پر شده از استرس،اضطراب ، افسردگی و ناامیدی و سرکوبی هر چی نشونه شکوفاییه و خلاقیت. اونم برای چی؟ برا پایندی به سبک های آموزشی ای که ارثیه ی تفکرات عهد رنسانس و انقلاب صنعتی اروپایی ها بوده برای ما.

و مدارس ما شده محلی برای ربح شدن توانمندی ها و استعدادها و ظرفیت های بی شماری که یه روزی مجبور میشیم براشون گدایی کنیم.

نوجوون و جوونی که ما باهاش سر و کار داشتیم قبلاً حساس تر از مسیر رشدش منحرف شده بود و خیلی کاری از دست ما برنمیومد و خانواده های مظلومی که در نهایت ایثار و فداکاری و عشق و علاقه ناخواسته درگیر مافیایی شده بودن به نام کنکور و نادانسته تیشه به ریشه نهال پر ثمر زندگی خودشون میزدن

اینجا بود که اندیشه مأوا شکل گرفت و ما با هم، هم قسم شدیم تا مأوایی باشیم برای نوجوونا و جوونا و خانواده هاشون